جدال ابدی پدر و مادرم در من ادامه می یابد هر روز
وقتی جدا شدند
من
برای همیشه به دو نیمه تقسیم شدم
گاهی که بر بالای کاجی سبز آتشی روشن می کنم
و ستارگان نا امید را می شمارم
می پرسم از خود
اگر آنان یگانه بودند
و من در کلیتی مطلق تصویر لذت خود بودم از خود
آیا باز هم به ستارگان نا امید
به سیاره های لخت بی علف
به شکاف سرد آسمان ها و
سیاه چاله های مرموز
خیره می شدم؟
برای عباس و مریم عزیزم
و خاطره ی خانه شان
آنجا بود که تن های شادمان
روحمان را چون جسدی بیگانه می کشید
ابر سیگارها بود و رود روان فنجان ها
جشن خنده ها بود وسوگ سکوت ها
دیشب و امروز و فردا صبح را به هم می دوختیم
و چشمک می زدیم به زوال زمان
بازی می کردیم
و مرگ را هم بازی می دادیم
همیشه دستش جور بود
و همیشه «آس پیک» را زود پایین می آمد
همیشه او حکم می کرد
و می برد
چکش بدست هر لغتی را اوراق می کردیم
و با تلی از لغات اوراق
لغت نامه می ساختیم
آه آنجا بود که تن های شادمان
روحمان را چون جسدی بیگانه می کشید.
وقتی از چهار تابستان جان سالم به در بردم
روی خرمن ستارگان لمیدم و چشم دوختم به پهنای مزرعه:
تا چشم کار می کرد هیچ نبود.
هنوز آفتابی در انتها می سوخت
هنوز خطی سوسوزنان از مرز آسمان می گذشت.
اما افسوس دیگر می دانستم تا چشم کار می کرد هیچ نبود
□□□
وجود زمستان خلاصه نمی شود به برف
لحظه های دیگری هم در آن هست.
مثل آویز یخی که از آفتاب به پایین می آید.
یا سنگ سردی که خواب آتشفشان می بیند
□□□
می دانم که فرشتگان به دیدارم می آیند
در انتظارشان روز شماری می کنم.
فوریه 2008
آن زمستان
مادرم در هجوم برف دنبال من آمد
من 9 سالم بود
و فکر می کردم آینده خواهد آمد
اشیاء درخشان از فکرهای درخشان روشن ترند
خیابان پر از ماشین های برف پوش بود
بخار سفیدی از آنها بر می خاست
ساعت 7 صبح دیگر می دانیم آخرالازمانی در کار نیست
ما بیکار روی ایوان جهان نشسته ایم و پیر شدن درختان را تماشا
می کنیم
که یکی یکی فرو می افتند
مادرم مرا به مدرسه رساند و بوسید
دیروز هنوز مادرم مرا می بوسید
که تو مرا بوسیدی
و برف های بیکار روی قطار ریختند
و قطار خسته خسته نفس می کشید
من هنوز دست های تو را در برف می گذارم
و هنوز مادرم هفته آینده به دنبال من خواهد آمد.
فوریه 2008
بر سنگ فرش های سرد و تیره پوزه می کشد
بوی تند علف ها را می جود
و در ظلمتی غریب به دشواری ، تجربه ای از اجسام دارد
تنها تکه ی استخوان ، لرزشی کیف آور را در آرواره هایش منتشر می کند
گاهی چیزی از رستگاری می شنود
و آنچه خواهد آمد از ویرانه ی اکنون
نوری آبی چشمانش را می آزارد
و زیر سپیداری سپید می خوابد
□□□
ما به انتهای خود می نگریم وانبوه شپش ها
به اتاق های خالی دو بعدی
به برگی تیره به شعور انتزاعی سنگ
و در رودخانه ها خود را پرت می کنیم و
بوی تند آب را می جویم
آوریل 2008
در فراسوی جهان گم شده ام خانه کجاست؟
شب و صد شهر سیه نقشه کاشانه کجاست؟
همه شب چشم به نوری که رود جانب مهتاب
گو کجا می رود این چشمه ی رخشانه کجاست؟
منطقی باز سرانجام دهد حکم سکوت
جان من نعره ی آن عارف فرزانه کجاست؟
واژه افسرده و معنا زلبش هیچ سرازیر
ملک روح گشا!واژه دیوانه کجاست؟
نور رویش، شده پنهانی ابهام زمستان
پرتو پیکر آن دلبر دردانه کجاست؟
برف باریده به هرجا و گلستان شده بی بر
باز بین بر ره من آتش جانانه کجاست؟
دولت زهد ببندد در میخانه و لیکن
دل من باز بگوید می مستانه کجاست؟
روح، مجروح سیاهی ست در این غربت بی نور
باز گو مرحم شبهای غریبانه کجاست؟
شهر لبریز گنه کار و کسی مهر نجوید
جان من وعده بخشایش شاهانه کجاست؟
خانه ای نیست سکونت گه ما کلبه بی جاست
نقشه بی ره و منزلگه حیرانه کجاست؟
تکه ای سبز
می دود در مسیر جوی
تا آن درخت
که تو ایستاده ای
و مرا نگاه می کنی
دریایی میان ماست
ماه
بر دریا
شکسته است
۱۴
نگاهم شعر است
شن ها از خود بیرون می آیند
سالها بر آب خفته اند
.....
۹
کلمه ای شکافته شد
در حضور تو
«عاج سفید براق»
کلمه بی خون
به تمامی اشاره شد
به آنجا که مرا برده ای یکبار
در ترس تنهایی
وگفتی بگو
نگفته ای را فراتر از جهان
که من
در تو ریختم
و نگفتم.
۱۰
موهایت در تصویر می دوند
تا آن سوی قاب
دریا سکوت کرده ست
مرده های ورم کرده روی آب
قلعه در ویرانه هایش می روید
در تیرگی
عادت کرده ام
انگار دیگر صبحی نیست.
۱۱
برقی از دریا می جهد
به تمامی خون می شود
می چرخد
می رقصد
و دوباره می نشیند
۱۲
تمام تنت
از بخار عطری لبریز ست
می روم و در بخار ها گم می شوم
(زندگی میان مه)
می گویی:اولین واژه زمین چه بود؟
می گویم:دوستت دارم.
۵
من با منم
کلامی با تو ، فراتر از تو ، کوچک تر از تو
قصه ای
و روایت های بی شمار
مرد
در انتهای کویر
بی صدا می سوزد.
۶
نیزار
بر جهان فرود می آید
کوبه سرخ عصیان
پر صدا
بر عطش می کوبد
و تو از آن انتها
مبهم تر از جهان می آیی
آن جا که سالهاست
دیگر دیوانه ای هیچ نگفته است.
۷
آفتاب زرد را
زیر تمشکهای کنار جاده خواهی یافت
شکافنده تر
به دو نیمه جاده
می خواهی خواستن را
آبستن گذاری به نقطه
که مرد
انتهای جاده را می گرید.
۸
برکه ئی
دورتر از قلعه خفته ست
و ریزش مرا در تو می بیند
با شاخه های چنار
پلی ساخته ام
بر ابر و مه
تو، اما
بی انتهایی
زمانی که مهربان بوده با من
دست هایش را گشوده است
محبوب من!
ابرها در تو می گذرند وگلها در تو عطر می افشانند
بوسه هایی در تو می ریزند
و در تو گل می دهند
محبوب من!
سرت را آرام بر سینه ام بگذار
تا همه رازهای جهان را با تو نجوا کنم
□□□
کوهی سفید در افق می تابد
آه ای رمه های جاودانگی به کدامین آسمان می روید؟
بر این کوه سرد جبرئیل می گرید.
کدامین پیامبر آیات ترا بر من خواهد خواند؟
نگاه کن زوال زمین را و ما را
که هنوز در جستجوی خدای خویشیم
و رسولان اندوهگین را که آخرین بادبان ها را می افرازند.
پایان جهان نزدیک ست....
آبان ۸۶
